İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

O kişinin kafasında şiddetli vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Savaşta başına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında ağır izler asıt olmuş mültecilerin şifa gören Danimarka tesisinde uzun süre bakım görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Çeşitli günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması bekleniyordu sınıfın önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı bir hikayesi vardı. Bazıları savaş travmasını hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ve aile ortamında uyum güçlüğü.

Psikolog danışmanı çaba sonuç vermedi. Okul yöneticileri, durumu görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı odalarına girer girmez, Rahman ayağa kalktı, “Muallim!” bağırdı koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye aniden kullandı.

Dışarısı soğukken ben çorap giymiştim. Dede çorapsız geldi. Ceketin üzerine giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok rahatsız oldu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu gizli gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise, kendisini “Hala gözleri haklı şekilde uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odayı terk etmek istedi. Konuyu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailenin de onayıyla oğlunun bir psikoloğa yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la rehberlik ve işbirliği görevi görev verildi.

İlerleyen günlerde o çocuk koro koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı lakin canı yandı, uzun uzun üzüldü. Onu avutmak için kucağını tutmaya kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap okuyor görerek uzak dan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, farklı renklerde kalemlerle bir karalarken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok yorgun, uyumak istiyor okula gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Bana gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü bulutlandı; benden söylemedi. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına karışarak polis kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden alınarak problemli çocukların eğitildiği bir koruma yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza karşın Rahman’ı kurtaramamış olduk.